Kersen.

Je hebt kersen in soorten en maten. Een echte zomerse kers is heerlijk zoet, niet zo zoet als limonade, maar echt zoals een kers hoort te zijn. Wij kregen een bakje met kersen die de naam “kers” met recht mochten dragen. Zo groot en zo rijp en zo volzoet van smaak. Dit kostelijke fruit wordt naar Italië gebracht. Daar komt er een smakelijke chocoladelaag om heen, zodat wij ze ooit weer als kersenbonbon mogen eten.

Maar de echte kers op de taart van deze week was toch een andere. Een kers die al langer in het vooruitzicht lag. Die gaat over een vaartocht over het Slotermeer. Onstuimig is het enige woord dat omschrijft hoe de weersomstandigheden waren. Flinke golven en een dikke windkracht vijf. Voor het watersport minnend gezelschap geen enkel probleem, er werd juist van genoten.  De gesprekken aan boord waren geanimeerd, zoals alleen bijzondere gesprekken kunnen zijn. De sfeer was hartelijk, bij een kopje koffie vertellen wat je aan elkaar kwijt wilt. Vragen over wat je bezighoud, waarbij een luisterend oor en kennis duidelijk aan bod kwamen.

Een grote kers op de taart, een bijzondere belevenis die onze dagen een koninklijke tint gaf.

En om gepast af te sluiten: het genoegen was zeer zeker wederzijds.

Hotske 9 juli 2012

Kopzorgen.

Ik wil geen reclame maken voor het shampoomerk. Het is ook niet mijn bedoeling om het merk onderuit te halen, maar enige spot er mee drijven moet kunnen. Het shampoomerk heeft óf geweldige onderzoekers in dienst die werkelijk voor elk haartype een geschikte shampoo ontwikkelen óf ze hebben geweldige reclamemensen aan het werk. Dat er shampoo voor droog haar is of tegen roos, nou oké. Maar in het schap staan ook de volgende shampoos: “voor-in-laagjes-geknipt-haar” of “voor-normaal-haar-dat-snel-vet-wordt”. Het is echt waar, dat staat er echt op de plastic fles. Ook is er shampoo voor droog en beschadigd haar, alsof het haar door het leven getekend en beschadigd is, zo’n idee krijg je dan. Of één tegen gespleten haarpunten, hoe verzin je het? Oh ja, piraat- en prinsesshampoo is er ook, die niet in de kinderoogjes prikt.

En terwijl ik me sta te verbazen over slimme verkooptrucs, komt er een man naar me toe lopen. Hij zegt: “ik ben met vakantie en mijn vrouw wil douchen maar ze is het haarkapje vergeten, weet jij of ze die hier verkopen?”. Dat kapje gebruik je als je je haar niet nat wilt hebben. Ik wist het niet, maar ik vond het wel zo ontzettend lief van die man dat hij voor zijn echtgenoot zo attent was.

De vrouw boft maar met zo’n man, bovendien heeft ze in ieder geval vandaag geen zorg over shampoo.

Hotske, 2 juli 2012

Beklijven.

Het is een oud woord “beklijven” en ik ben bang dat het ook een oude gewoonte is geworden. Wie of wat beklijft er nu nog? Beklijven is zoiets als laten bezinken. Als je iets mee maakt, heb je even tijd nodig om dat een plekje te geven. Om de herinnering in het juiste laadje in je geest op te ruimen. Het moet even landen, zeggen we dan. Dat is beklijven.

Maar we hebben het druk, druk, druk. En voordat we een beetje kunnen nagenieten van iets moois of iets ingrijpends, is er alweer een volgende aktie of gebeurtenis. Nieuwe informatie en nieuwe prikkels in overvloed. Nieuwe dagen zitten helemaal vol. Momenten van beklijven zijn er niet.

Jaren geleden kreeg ik yoga van een schat van een lerares, één van haar bijzondere lessen wil ik graag delen. Als je inademt, duurt het een fractie van een seconde voordat je weer uitademt. Probeer het maar eens. Inademen, dan is er even niks en vervolgens adem je weer uit. Dat gaat automatisch je merkt het waarschijnlijk niet eens. Maar dit is het voorbeeld van hoe het in ons dagelijks leven ook behoort te zijn. Dat “even niks” dat is het moment van beklijven. Je maakt iets mee, een kleine of een grote gebeurtenis en in het moment van “even niks” laat je het op je inwerken en maak je er een mooie herinnering van.

Ik ga weer beklijven.

Hotske, 25 juni 2012

"De versten balon".

Wat verfomfaaid en nat kwam het kaartje op mijn bureau te liggen. De geschreven letters bijna niet meer leesbaar. Een klein stukje van de kapotte rode ballon zat er nog aan vast. Hilde haar school had een nieuw plein gekregen en om dat feestelijk te vieren hadden de juffen een ballonwedstrijd georganiseerd. En omdat ik me dat kleine grietje uit groep vier voor kon stellen, stuurde ik het kaartje terug. Ik schreef er bij dat haar ballon vanuit Noordwijk over het IJsselmeer was gevlogen en dat wij in Friesland, haar ballon hadden gevonden.

Ze schreef me weken later een kaartje terug. Haar “balon”, was niet de “versten”. Maar haar klas kreeg wel een kadootje, “30 min buiten speelen op het nieuwe schoolplein”, zo schreef ze. En ik kreeg ook nog de groeten van heel “noortwijk”. Ik vroeg me af of de juf op de landkaart had laten zien waar Balk lag, waarschijnlijk waren de beelden op google-earth op het digibord duidelijker. En ik vroeg me af of je een half uur op het schoolplein spelen een kadootje kunt noemen.

De kaart die ze me had gestuurd liet een paar plekken van Noordwijk zien met als achtergrond prachtige gele tulpen. En toen ik haar tekst las, die ze met veel moeite had geprobeerd netjes te schrijven, wenste ik haar een prachtig leven met nog vele kadootjes. Ze had mij er eentje gegeven in de vorm van de ansichtkaart. Dankjewel lieve Hilde.

Hotske, 18 juni 2012

Let je even op?

De natuur is stil. De vogels fluiten even niet. Zij weten het allang. Oude zegswijzen herinneren ons aan de wijsheid; het is een stilte voor de storm. De wind blaast door de bladeren van de bomen. Steeds krachtiger wordt de wind. Het waait niet zomaar wat. Boomtoppen worden heen en weer gezwiept. Donkere wolken komen aangerold. De eerste druppels vallen uit de lucht. Eerst nog voorzichtig, bijna als een waarschuwing van wat komen gaat. Een dikke donderslag kondigt het noodweer aan. Het hoost, het stormt, de natuur is de baas. Schuilen is de remedie.

Het gebeurt elk jaar weer. Een aantal dikke buien. Niet zonder gevaar voor de watersporter. Via buienradar wordt bestudeerd waar de hevigste buien gaan vallen. Alle weerberichten worden nauwkeurig bijgehouden.

En oké het weer kan soms echt snel omslaan. Maar altijd zijn er voortekenen van de weersveranderingen. Die je ziet, voelt en hoort! Maar als je constant buienradar checkt, zie je dan wel wat er om je heen gebeurt? Zijn we verleerd om te vertrouwen op onze eigen ogen? En checken we liever een app? Vertrouwen niet meer op onze eigen intuïtie en kijken we liever nog maar eens naar buienradar.

De vogels hebben allang een beschutte plaats gevonden. En wij? Let je even op? De stilte wordt altijd gevolgd door storm!

Hotske, 11 juni 2012